Miłość szczęśliwa

MIŁOŚĆ SZCZĘŚLIWA 

Miłość szczęśliwa. Czy to jest normalne,

czy to poważne, czy to pożyteczne -

co świat ma z dwojga ludzi,

którzy nie widzą świata?

Wywyższeni ku sobie bez żadnej zasługi

pierwsi lepsi z miliona, ale przekonani,

że tak się stac musiało - w nagrode za co? za nic;

światło pada znikąd-

dlaczego własnie na tych, a nie na innych?

Czy to obraża sprawiedliwość? Tak.

Czy narusza troskliwie piętrzone zasady,

strąca ze szczytu morał? Narusza i strąca.

Spójrzcie na tych szczęśliwych:

gdyby się chociaz maskowali trochę,

udawali zgnębienie krzepiąc tym przyjaciół!

Słuchajcie, jak się śmieją - obraźliwie.

Jakim językiem mówią - zrozumiałym na pozór.

A te ich ceremonie, ceregiele,

wymyślne obowiązki względem siebie -

wygląda to na zmowę za plecami ludzkości!

Trudno nawet przewidzieć, do czego by doszło,

gdyby ich przykład dał sie naśladować.

Na co liczyc by mogły religie, poezje,

o czym by pamietano, czego zaniechano,

kto by chciał zostać w kręgu.

Miłość szczęśliwa. Czy to jest konieczne?

Takt i rozsądek każą milczec o niej

jak o skandalu z wysokich sfer Życia.

Wspaniałe dziadki rodzą się bez jej pomocy.

Przenigdy nie zdołałaby zaludnic ziemi,

zdarza sie przecież rzadko.

Niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej

twierdzą, że nigdzie nie ma miłości szczęśliwej.

Z tą wiarą lżej im będzie i żyć i umierać.